جنگ خرج و برج دارد. گلوله مي خواهد دونه اي چقد. موشک مي خواهد خدا تومن.

آدمهايش لباس مي خواهند ، غذا، ادوات، دارو  و هزار جور برنامه. آن هم براي مملکتي که تازه انقلاب کرده. هيچي به هيچي بند نيست. نه انباري و نه ذخيره اي، نه حسابي و نه کتابي. تازه محاصره اقتصادي!!! نه هر چيزي بهممان مي فروختند و نه هر چيزي از مان مي خريدند. اما در اين اثنا کار و بار عده اي هم چاق شده بود. گراني بود و کمبود.

احتکار مي کردند و انبارها پر بود و دست مردم خالي. اما دريغ از يک پاپاسي کمک به جبهه. ما آنروزها اين حرفها حاليمان نبود. فقط بعضي وقتها مي ديدم جلوي کاميونها يا وانت ها پارچه زده اند؛ رويش نوشته « اهدايي امت حزب الله»

توي مدرسه قلک به ما داده بودند. شکل تانک، شکل نارنجک، پول تو جيبي هايمان را مي ريختيم توش براي جبهه. از قديم هم گفته اند هر پولي  را براي خدا نيم شه خرج کرد. يکي از آن بچه هايي که به جنگ کمک کرد، دختري ٩ ساله به اسم زهرا. نان خشک فرستاده بود و بادام. کنارش هم يک نامه!

با سلام به امام زمان عليه السلام و درود به امام خميني

سلام به رزمندگان اسلام

اسم من زهرا مي باشد. اين هديه را که نان خشک و بادام است براي شما فرستادم. پدرم مي خواست جبهه بيايد ولي او با موتور زير ماشين رفت و کشته شد.

من ٩ سال دارم و نصف روز مدرسه و نصف ديگر را قالي بافي مي روم. مادر کار مي کند ما پنج نفر هستيم. پدرم مرد و بايد کار کنيم و من ٩٢روز کار کردم تا براي شما رزمندگان توانستم نان بفرستم. از خدا مي خواهم اين هديه را از يک يتيم قبول کنيد. و پس ندهيد و مرا کربلا ببريد. آخر من و مادرم خيلي روزه مي گيريم تا خرجي داشته باشیم. مادرم، خودم، احمد و بتول و تقی برادر کوچک من سلام می رسانیم. خدا نگهدار شما پاسداران اسلام باشد. ٨/١١/٦٢